Hello world!

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!

Luisteren naar Petrus

Vanmorgen zat ik 1 Petrus te lezen. Al lezend, biddend en denken drong het opeens tot me door dat ik niet zomaar wist wat deze tekst wil zeggen.

Met een schok realiseerde ik me dat het tot voor een paar jaar altijd eenvoudig was (voor mij althans) om een bijbeltekst uit te leggen. Ik had nl. een sjabloon, een soort geestelijke wetmatigheid. Ik had daarover geleerd op catechesatie en in de preken: Heilshistorisch en christocentrisch. Heilshistorisch betekende dat ik overal in de bijbel iets moest terug vinden van Gods reddend handelen in de geschiedenis en dan metname het verbond zoals dat gezien werd in de GKV. Door het verbond zat ik in de GKV en daarom hoorde ik er thuis (argumentatie die ik twee week geleden nog te horen kreeg in het kader van onze onregelmatige kerkgang). Christocentrisch betekende dat ik overal in de bijbel moest terugvinden dat Christus voor mijn zonden is gestorven en dat ik daarom uit dankbaarheid voor hem moet willen leven.

(Ik besef terdege dat dit zeer specifieke interpretaties zijn van zowel heilshistorisch als christocentrisch).

De Traditie geeft Petrus altijd de sleutels van het Koninkrijk; de prediking en de tucht. Opeens zat ik me af te vragen “Zeg Petrus, wat moet ik nu precies met die sleutel van de prediking? Welk slot moet ik h’m steken? Hoe moet ik de sleutel omdraaien?” En nog belangrijker: ” Hoe duw ik dan die deur open, wat vindt ik er dan achter, in het Heilige der Heiligen?”.

Ik heb geworsteld met Petrus. Ik heb niet overwonnen, ik heb alleen wel God ontmoet en er was meer rijkdom dan ik ooit had durven dromen. De oude wetmatigheid heb ik ook nog ergens een plekje gegeven maar deze beperkte hermeneutiek mag niet heersen over de andere verhalen, dat recht heeft ze niet. Het worstelen was lastig, welk verhaal wil ik vinden? Welk verhaal kan ik vinden? Welk verhaal mag ik vinden? Welk verhaal vertelt de Geest?

Ik worstelde vooral met mezelf, een zoektocht, een worsteling om eindelijk eens goed te luisteren, te luisteren naar dat de Geest tot de gemeente zegt.

Hoekendijk onder het stof vandaan?

Deze week heb ik in Kampen maar weer eens een stapel boeken opgehaald. Nav mijn posts over Hoekendijk, de reacties daarop leek het me toch wel leuk om er iets meer van te weten. Dit wordt een low priority project, als het dit jaar afkomt is het mooi.

Hoekendijk is namelijk bijna afgeschreven door de emerging church wereldwijd. OK ik zeg het iets wat zwartwit maar daar komt het wel op neer. Tallskinnykiwi wist me te vertellen dat de missiologische gemeenschap eigenlijk afstand heeft genomen van Hoekendijk (en dat beeld kom ik in veel meer boeken tegen) en dat de emergers die afstand hebben overgenomen. TSK was er als de kippen bij om dan ook meteen te zeggen dat hij geen idee had of dit nu terecht was. Hij kon zich prima voorstellen dat de missionaire gemeenschap “too harsh” was geweest. Wel schijnt Doug Pagitt al een te horen gekregen te hebben dat zijn theologie nogal op die van Hoekendijk lijkt. Overigens is DP onbekend met Hoekendijk.

Als ik Hoekendijk lees of studies over hem dan herken ik veel emerging gedachten maar soms ook vervreemding. Verder kriebelt het me enorm dat “apostolaats theologie” vaak als vies woord gebruikt wordt. Mijn water zegt dat er een paar hele mooie gedachten in zitten en mijn angst is dat deze ooit verzopen zijn in een zee van moderniteit. Maar ja, ik kan het ook mis hebben, we zullen zien.

Jamie Smith komt naar Nederland

In de laatste week van mei/eerste week van juni organiseert Christelijke Hogeschool Ede, Vrije Universiteit (CERT), Theologische universiteit Kampen (broederweg) en emergingchurch.nl een serie lezingen van Jamie Smith.

Aan de VU en in Kampen zullen het een vrij academisch verhaal worden over Radical Orthodoxy, liefhebbers zijn altijd welkom!

In Ede zal Jamie waarschijnlijk een veel praktischer verhaal houden over postmoderniteit, maatschappij, geloof en kerk, ook hier zijn liefhebbers welkom.

Nu zal een aantal van jullie bekend zijn met Jamie’s boek “Who’s afraid of postmodernism, taking Derrida, Lyotard en Foulcault to church”. Over het slot van dit boekje waar Jamie een voorstel doet voor een contextuele emerging theologie zal ik komende maanden gaan bloggen. Ik kan me indenken dat sommigen van jullie juist hierover met Jamie wel eens in gesprek willen: Een zoektocht naar een emerging theologie. Met alle plezier regel ik een middag/avond om hierover eens met mensen uit de praktijk van gedachten te wisselen. Wie zou belangstelling hebben daarvoor?

Het christendom van de polder

Het woord christendom valt vaak rondom de missionaire en emerging blogs. Wat me altijd al een beetje kriebelt is dat de Nederlandse variant ervan nooit serieus ter sprake komt. We gaan er, zo lijkt het tenminste, eenvoudig vanuit dat sinds Constantijn er in Europa een uniform christendom is geweest en dat alle literatuur uit anglicaanse(Milbank, O’Donovan), anabaptistische(Murray, Hauerwas), “seculiere” en uit alle andere hoeken van het christelijke spectrum relevant zijn voor de polder.

Nu ben ik redelijk op de hoogte van de kerkgeschiedenis van NL zoals deze bezien wordt vanuit gereformeerd vrijgemaakte ogen en harten, da’s mooi maar mogelijk ook een “tikkeltje” gekleurd.

Vandaar dat ik uit de bieb van de GKV universiteit in Kampen (zie foto) het boek van Meijering maar gehaald heb. Het leest vlot, als je de kaders al een beetje kent, maar biedt vooral heel veel nieuwe informatie. De emerging church heeft, op een bepaalde manier, allerlei leuke voorlopers in de negentiende eeuw zo blijkt. Mogelijk komen er nog wel wat blogs uit voort.

Het boek lijkt me geloofwaardig, maar voor een echte beoordeling ben ik niet gekwalificeerd.(Heeft iemand een mening over dit boek?) Ik zou bijna zeggen dat dit boek wel eens verplichte kost zou kunnen zijn voor iedereen die de traditie van de kerk serieus wil nemen als hermeneutisch kader.

Stanley Hauerwas

In het ND van vandaag staat een interview met Stanley Hauerwas, check hier. Het is een korte versie van een interview in Wapenveld. Verplicht leesvoer (al ben je het niet met hem eens) voor emergers.

Hermeneutiek

Jaren geleden mompelde prof Te Velde eens dat de gereformeerde traditie (zeker de GKV variant) eigenlijk de hermeneutiek vergeten was, daar dachten we niet over na sinds 1944 en zeker niet meer sinds 1967. En daar was hij zeer zeer ongelukkig mee. Als ik de preken van de afgelopen jaren door mijn hoofd laat gaan moet ik hem helaas gelijk geven: Er waren meer kapstok preken dan serieuse excegeses.

Maar is er hoop: Scott McKnight heeft een alleraardigste hermeneutische quiz opgesteld (met dank aan Filip). Dan kunnen we eens kijken hoe de vlag erbij hangt.

Doe hier de quiz en geef je resultaten door!

Mijn score is 75, is ben dus progressief…… Ik had mezelf niet meteen als progressief gezien maar wie weet ben ik dat ook wel….. een nieuw etiketje maar geen onsmakelijk kleurtje zou ik denken.

Only visiting this planet

Larry Norman heeft onze planeet verlaten (om straks weer terug te keren). Ik las het vanmorgen op de blogs van Silvester, Norm en in het ND. De heftigheid van mijn eigen emoties verbaasde me. De muziek van Larry heeft mijn spiritualiteit vergaand beïnvloed.

Ik voel wat weemoed, Petra, Stryper, WhiteCross, Larry Norman en vele anderen, de “Legends of Rock” worden steeds meer legendes uit het verleden.

Ik zie uit naar een christelijke muziek die voorbij de rock gaat, post rock dus, muziek voor de 21ste eeuw. En ik het spijt me maar veel hedendaagse christelijke muziek kent voor mij niet de magie van de ontmoeting tussen God en mens. Misschien verlang ik ook wel post-pop, een soort verdere ontwikkeling en verdieping van Opwekking en Hillsong.

Wie heeft suggesties?

Vreemdeling (Slot)

Eindelijk stap ik dan uit in mijn vaderstad aan de Merwe. Het Sion van het vijfpunts Calvinisme.
Ik loop door het park en mijmer dat mijn vaderstad ook mijn Vaderstad is, sterker nog deze wereld is van Vader, waarom ben ik dan een vreemdeling? Het is een klinkklare leugen dat “de wereld” verloren en hopeloos is; Alles maar dan ook alles is van de Schepper, in Hem vindt ook dit Weitzigt park haar uiteindelijke oorsprong. Zelfs de gergem kerk en het “Wok palace” ernaast alles maar dan ook alles in van God.

Met diepe voldoening en erotische opwinding dacht hij aan de gaskamers van Dachau, de knekelbergen van Pol Pot en de waanzin van de kruistochten. Hij zuchtte van voldoening en liet z’n blik over de wereld gaan.

Diepe haat vervulde z’n ziel, de wereld……, hij had er recht op, de wereld was hem gegeven van haar eerste begin. Hij had haar genomen, maar Hij, Hij had vijandschap gebracht. Hij, Hij had het verbond dat de mens met hem was aangegaan verbroken, waanzin vervulde z’n hart als hij terug dacht aan het paradijs: Na de appel was het goed, maar in het suizen van de avond koelte had Hij vijandschap gebracht. In diepe, diepe waanzinnige woede bedacht hij “Ik ben sinds dien een vreemdeling geworden, ik ga brullend rond maar heb geen thuis”.

De waanzin en pijn van de schedelplaats waren verrukkelijk geweest, de Zoon was verlaten, dood en begraven. De gedachte aan pasen liet hem als een waanzinnige te keer gaan, gruwelijk, gruwelijk. Hij trilde van woede als hij de onrechtvaardige genade en de alles omvattende macht van Hem bezag. Eerst de offers, dan ging er tenminste nog wat dood, en nu… vervloekt, vervloekt, vervloekt…… rechteloos was hij geworden, geen aanklacht meer. Hij kon geen enkele heilige meer aanklagen. De overgegeven offers van toen, de overgave van nu… wat hem betreft was de genade van God onrecht, puur onrecht.

Een paar weken later was de eeuwige bries van de geest losgebarsten in een orkaan en ondanks alle violen van toorn die hij nog kon loslaten groeide dat Koninkrijk van Hem, die Kerk van Hem als kool, in een paar eeuwen was het de grootste religie in de wereld en ondanks alles was dat al 2000 jaar het geval. Gelukkig waren er ook subtielere methoden om het Koninkrijk van z’n kracht te beroven. Als eerste natuurlijk zoveel water bij de wijn dat het ook water was, een soort omgekeerd Kana en als tweede de wijn achter slot en grendel, volkomen los van de wereld. Een soort Kana met alleen water en brood. In beide gevallen verloor hij een aantal mensen aan Hem maar een grote meerderheid zou dan in alle eerlijkheid kunnen zeggen
“God? nog nooit van gehoord! Nog nooit gezien overigens ook, kijk nu naar de teringzooi oms ons heen.”

Maar de bittere waanzin blijft, als het geloof niet in Europa is dan is het in Afrika, en de communisten truc in China werkte ook al bar slecht. Vol woede keek hij naar de mars “Terug naar Jeruzalem”.

Hij cirkelde de wereld nog eens rond en genoot van de ellende maar het genot werd overschaduwd door de dynamiek van het Koninkrijk. Hij was een rechteloze vreemdeling geworden levend tussen nu en het einde.

Ik loop de Krispijnse weg op naar de supermarkt, eindeloos veelkleurige mensen lopen om me heen. Ik denk aan de christenen die hier wonen, de twee projecten die hier draaien, de 4 buurtbemiddelingsgesprekken die ik hier met succes kon doen. Oude huizen worden gesloopt en nieuwe neergeset, een politie auto rolt voorbij en ik zie het Koninkrijk. Ik loop in mijn Vaderstad, wij gaan niet naar de hemel, de hemel komt naar ons; deze wereld, deze schepping zal hersteld worden. Satan is de vreemdeling op aarde, wij niet.

Ik sta voor mijn huis en ga naar binnen. Met Vader, Diana, Debora, Jonathan en Salome zit ik aan tafel en trek een pilsje open.

Workshop in Dordrecht

Op 14 en 15 maart organiseert Diana samen met Jennifer Goss een workshop geïnspireerd tekenen en schilderen, check hier de website en geef je op als het je iets lijkt.

Deze workshop is een klein begin van wat een “artist community” moet worden, we richten ons met deze workshop vooral op christenen in Dordrecht (vandaar dat we ook niet onder een projectnaam werken) om te proeven wie nog meer het verlangen heeft om kunst aan het Koninkrijk verbinden.