Hoekendijk is namelijk bijna afgeschreven door de emerging church wereldwijd. OK ik zeg het iets wat zwartwit maar daar komt het wel op neer. Tallskinnykiwi wist me te vertellen dat de missiologische gemeenschap eigenlijk afstand heeft genomen van Hoekendijk (en dat beeld kom ik in veel meer boeken tegen) en dat de emergers die afstand hebben overgenomen. TSK was er als de kippen bij om dan ook meteen te zeggen dat hij geen idee had of dit nu terecht was. Hij kon zich prima voorstellen dat de missionaire gemeenschap “too harsh” was geweest. Wel schijnt Doug Pagitt al een te horen gekregen te hebben dat zijn theologie nogal op die van Hoekendijk lijkt. Overigens is DP onbekend met Hoekendijk.

Als ik Hoekendijk lees of studies over hem dan herken ik veel emerging gedachten maar soms ook vervreemding. Verder kriebelt het me enorm dat “apostolaats theologie” vaak als vies woord gebruikt wordt. Mijn water zegt dat er een paar hele mooie gedachten in zitten en mijn angst is dat deze ooit verzopen zijn in een zee van moderniteit. Maar ja, ik kan het ook mis hebben, we zullen zien.

Nu ben ik redelijk op de hoogte van de kerkgeschiedenis van NL zoals deze bezien wordt vanuit gereformeerd vrijgemaakte ogen en harten, da’s mooi maar mogelijk ook een “tikkeltje” gekleurd.

Vandaar dat ik uit de bieb van de GKV universiteit in Kampen (zie foto) het boek van Meijering maar gehaald heb. Het leest vlot, als je de kaders al een beetje kent, maar biedt vooral heel veel nieuwe informatie. De emerging church heeft, op een bepaalde manier, allerlei leuke voorlopers in de negentiende eeuw zo blijkt. Mogelijk komen er nog wel wat blogs uit voort.

Het boek lijkt me geloofwaardig, maar voor een echte beoordeling ben ik niet gekwalificeerd.(Heeft iemand een mening over dit boek?) Ik zou bijna zeggen dat dit boek wel eens verplichte kost zou kunnen zijn voor iedereen die de traditie van de kerk serieus wil nemen als hermeneutisch kader.

Maar is er hoop: Scott McKnight heeft een alleraardigste hermeneutische quiz opgesteld (met dank aan Filip). Dan kunnen we eens kijken hoe de vlag erbij hangt.

Doe hier de quiz en geef je resultaten door!

Mijn score is 75, is ben dus progressief…… Ik had mezelf niet meteen als progressief gezien maar wie weet ben ik dat ook wel….. een nieuw etiketje maar geen onsmakelijk kleurtje zou ik denken.

Ik voel wat weemoed, Petra, Stryper, WhiteCross, Larry Norman en vele anderen, de “Legends of Rock” worden steeds meer legendes uit het verleden.

Ik zie uit naar een christelijke muziek die voorbij de rock gaat, post rock dus, muziek voor de 21ste eeuw. En ik het spijt me maar veel hedendaagse christelijke muziek kent voor mij niet de magie van de ontmoeting tussen God en mens. Misschien verlang ik ook wel post-pop, een soort verdere ontwikkeling en verdieping van Opwekking en Hillsong.

Wie heeft suggesties?

Met diepe voldoening en erotische opwinding dacht hij aan de gaskamers van Dachau, de knekelbergen van Pol Pot en de waanzin van de kruistochten. Hij zuchtte van voldoening en liet z’n blik over de wereld gaan.

Diepe haat vervulde z’n ziel, de wereld……, hij had er recht op, de wereld was hem gegeven van haar eerste begin. Hij had haar genomen, maar Hij, Hij had vijandschap gebracht. Hij, Hij had het verbond dat de mens met hem was aangegaan verbroken, waanzin vervulde z’n hart als hij terug dacht aan het paradijs: Na de appel was het goed, maar in het suizen van de avond koelte had Hij vijandschap gebracht. In diepe, diepe waanzinnige woede bedacht hij “Ik ben sinds dien een vreemdeling geworden, ik ga brullend rond maar heb geen thuis”.

De waanzin en pijn van de schedelplaats waren verrukkelijk geweest, de Zoon was verlaten, dood en begraven. De gedachte aan pasen liet hem als een waanzinnige te keer gaan, gruwelijk, gruwelijk. Hij trilde van woede als hij de onrechtvaardige genade en de alles omvattende macht van Hem bezag. Eerst de offers, dan ging er tenminste nog wat dood, en nu… vervloekt, vervloekt, vervloekt…… rechteloos was hij geworden, geen aanklacht meer. Hij kon geen enkele heilige meer aanklagen. De overgegeven offers van toen, de overgave van nu… wat hem betreft was de genade van God onrecht, puur onrecht.

Een paar weken later was de eeuwige bries van de geest losgebarsten in een orkaan en ondanks alle violen van toorn die hij nog kon loslaten groeide dat Koninkrijk van Hem, die Kerk van Hem als kool, in een paar eeuwen was het de grootste religie in de wereld en ondanks alles was dat al 2000 jaar het geval. Gelukkig waren er ook subtielere methoden om het Koninkrijk van z’n kracht te beroven. Als eerste natuurlijk zoveel water bij de wijn dat het ook water was, een soort omgekeerd Kana en als tweede de wijn achter slot en grendel, volkomen los van de wereld. Een soort Kana met alleen water en brood. In beide gevallen verloor hij een aantal mensen aan Hem maar een grote meerderheid zou dan in alle eerlijkheid kunnen zeggen
“God? nog nooit van gehoord! Nog nooit gezien overigens ook, kijk nu naar de teringzooi oms ons heen.”

Maar de bittere waanzin blijft, als het geloof niet in Europa is dan is het in Afrika, en de communisten truc in China werkte ook al bar slecht. Vol woede keek hij naar de mars “Terug naar Jeruzalem”.

Hij cirkelde de wereld nog eens rond en genoot van de ellende maar het genot werd overschaduwd door de dynamiek van het Koninkrijk. Hij was een rechteloze vreemdeling geworden levend tussen nu en het einde.

Ik loop de Krispijnse weg op naar de supermarkt, eindeloos veelkleurige mensen lopen om me heen. Ik denk aan de christenen die hier wonen, de twee projecten die hier draaien, de 4 buurtbemiddelingsgesprekken die ik hier met succes kon doen. Oude huizen worden gesloopt en nieuwe neergeset, een politie auto rolt voorbij en ik zie het Koninkrijk. Ik loop in mijn Vaderstad, wij gaan niet naar de hemel, de hemel komt naar ons; deze wereld, deze schepping zal hersteld worden. Satan is de vreemdeling op aarde, wij niet.

Ik sta voor mijn huis en ga naar binnen. Met Vader, Diana, Debora, Jonathan en Salome zit ik aan tafel en trek een pilsje open.